Definicja i historia — od Fleminga do współczesności
Antybiotyk to lek przeciwbakteryjny, który niszczy bakterie (działanie bakteriobójcze) lub hamuje ich namnażanie (działanie bakteriostatyczne). Nie działa na wirusy — dlatego jest nieskuteczny przy przeziębieniu i grypie. W Polsce wszystkie antybiotyki wymagają recepty wystawionej przez lekarza.
Antybiotyk to substancja wytwarzana przez mikroorganizmy lub otrzymywana syntetycznie, zdolna do hamowania wzrostu bakterii (działanie bakteriostatyczne) lub ich zabijania (działanie bakteriobójcze). Termin pochodzi od greckich słów anti (przeciw) i bios (życie).
Pierwszy antybiotyk — penicylina — został odkryty przypadkowo przez Alexandra Fleminga w 1928 roku, gdy zauważył, że pleśń Penicillium notatum hamuje wzrost bakterii na płytce Petriego. Do powszechnego zastosowania klinicznego penicylina trafiła w latach 40. XX wieku, ratując miliony żołnierzy podczas II wojny światowej. To odkrycie zapoczątkowało „złotą erę antybiotyków" — okres, w którym opracowano większość znanych dziś grup leków przeciwbakteryjnych.
Dziś antybiotyki są jedną z najczęściej przepisywanych grup leków na świecie. Ich racjonalne stosowanie jest kluczowe dla zachowania skuteczności wobec narastającego problemu antybiotykooporności.