Antybiotyk bakteriobójczy — definicja i mechanizm
Antybiotyk bakteriobójczy zabija bakterie bezpośrednio (np. amoksycylina, cefalosporyny, ciprofloksacyna). Bakteriostatyczny hamuje ich namnażanie, a eliminację dokańcza układ odpornościowy (np. azytromycyna, doksycyklina). Żaden typ nie jest „silniejszy" — skuteczność zależy od dopasowania leku do bakterii i wskazania.
Antybiotyki bakteriobójcze (bactericidal) zabijają bakterie bezpośrednio, niszcząc ich kluczowe struktury — najczęściej ścianę komórkową, DNA lub błonę komórkową. Efektem jest rozpad komórki bakteryjnej (liza), co prowadzi do szybkiego spadku populacji patogenu.
Antybiotyki bakteriobójcze są szczególnie ważne u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym — w tych przypadkach organizm nie jest w stanie samodzielnie dokończyć eliminacji bakterii, dlatego lek musi je zabić bezpośrednio.
Do najważniejszych grup bakteriobójczych należą: penicyliny (amoksycylina, ampicylina), cefalosporyny (cefaleksyna, cefuroksym), fluorochinolony (ciprofloksacyna, lewofloksacyna), aminoglikozydy (gentamycyna), glikopeptydy (wankomycyna) i metronidazol (bakterie beztlenowe).